Zij-sluit-zij-midden
Zij-sluit-zij-stap naast
Stap-kruis-stap-stap
Achter-sluit-draai-draai

We droegen gewoon spijkerbroeken in die tijd, niks geen leuke jurkjes of rokjes. Nee hoor, die bewaarden we wel voor het Kerstbal. En we hadden een jongenstekort.
De jongens die op dansles zaten boften maar want zij mochten GRATIS meedoen aan alle andere lessen om de tekorten aan te vullen. Grijnzend en vol zelfvertrouwen zaten ze te wachten tot ze ten dans werden gevraagd of stevenden ze op het meisje van hun keuze af.
Dat ging om en om. De ene keer vroegen de jongens een meisje ten dans en de andere keer de meisjes een jongen. Weigeren was verboden. Er bleef nooit een jongen over. Wel meisjes, die dansten dan met elkaar of met de dansleraar.
Oubollige muziek werd afgewisseld met de nieuwste hits. De Slow-Fox dansten we bijvoorbeeld op dit nummer:

O, die Elisabeth
Die zo lekker koffie zet
Zingen wij in koor
Elke morgen op kantoor….

Als zij maar niet gaat trouwen
Wij willen- haar houwen.

Het was 1975 en eigenlijk kón dat toen al niet.
Gelukkig was er ook nog Jack Jersey met: ’Papa was a poor man (poor poor poor poor poor man).
Daar dansten we vlotjes de Stijlswing op, dat was een stuk hipper.

Aan die danslessen op vrijdagmiddag heb ik wel mijn eerste echte vriendje overgehouden. Samen met hem ging ik naar de dans oefenavonden die op zaterdag werden georganiseerd om al het geleerde in praktijk te brengen. Héél romantisch.

Maar stiekem vond ik een andere jongen ook heel erg leuk.
Hij heette Lajos en was Hongaar.
Hongaar! Toen ik dat hoorde werd hij in mijn ogen nóg aantrekkelijker.
Zo exotisch! Helaas had hij een vriendinnetje.
Wel danste ik af en toe met hem, hij had lang, donker haar, lichte ogen en hij lachte zo lief.

Het werd zomer.
Ik reisde naar Canada met vriendin Marijke en liet de ‘verkering’ met jeugdvriendje verwateren door na afloop geen contact meer met hem op te nemen.

Terug op school kreeg ik de schrik van mijn leven.
Ik hoorde dat Lajos was overleden!
In de zomervakantie. Terwijl hij vakantiewerk deed.
Een afschuwelijk ongeluk! Het had zelfs in de krant gestaan.

Ik zat helemaal te trillen tijdens de tekenles.

Thuisgekomen ploos ik alle oude kranten na en daar vond ik het bericht.
Hij was bedwelmd geraakt tijdens het schoonmaken van een tank en dat werd pas ontdekt nadat hij niet was thuisgekomen van zijn werk.
Ik heb het artikel uitgeknipt en in mijn dagboek geplakt.
Toen drong de waarheid pas echt tot me door.

Tragisch!
Tegenwoordig zou zo’n ongeluk niet meer kunnen gebeuren denk ik. Hoop ik.

Het daarop volgende seizoen hield ik de danslessen voor gezien.

Wij liepen dus door dat ont-zet-tend sjieke hotel naar het ont-zet-tend sjieke buitenterras, begeleid door een buigende kelner. Op het terras, dat bovenop een soort klif was gebouwd, stonden heerlijke rieten leunstoelen met ont-zet-tend sjieke mooie dikke kussens erin en het uitzicht was echt fenomenaal.
Maar toen wij om koffie verzochten, zei de kelner, dat hij helaas deze wens niet kon vervullen. Mille pardons en zo, maar de elektriek was al uren kaduuk en er kon geen koffie worden gezet.
Dan maar een glaasje sinaasappelsap. Kon dat? Ja, dat kon wel, want men kon dat met de hand regelen. Na een tijdje kwam hij terug met een zilveren dienblad en daarop twee sjieke kristallen glazen met sinaasappelsap. Het randje van het glas was in suiker gedrukt. Wij kregen er een schaaltje schattige bonbonnetjes bij. Leuk!
Wij zaten een tijdje te genieten van de prachtplek en het lauwe sap. Toen wilde echtgenoot weer verder rijden en vroeg om de rekening. Ik wilde eerst nog even een bezoekje brengen aan de toiletten. Marmer van hier tot gunder en tot gek wordens toe, gouden kranen bij het leven, zachte handdoeken in alle pasteltinten, van die bedonderspiegels, heerlijke geparfumeerde zeep. Wat je noemt toiletten om U tegen te zeggen. Jawel…. maar mijn plas kon niet worden doorgetrokken. Wat ik ook probeerde. Toen ging het mij dagen. De elektrische pomp om het water die berg op te stuwen, werkte natuurlijk ook niet.

Mijn hart klopte in mijn keel, afscheid nemen??? Waarom? Waar ging hij dan heen? Ik deed mijn ogen stijf dicht toen mijn vader in het donker naar mijn bed toe liep. Hij streelde mijn haar en aaide me over mijn wang. Hij snikte zachtjes, draaide zich toen om en liep mee met twee mannen in witte kleren die hem tot spoed maanden. Mijn keel werd helemaal dichtgeknepen. Wat gebeurde er toch allemaal? Toen mijn vader de deur achter zich dichtdeed liet hij mij huilend achter.

De volgende morgen hoorde ik dat mijn vader in het ziekenhuis lag. Met spoed opgenomen en ‘s nachts nog geopereerd. Nu wist ik het zeker. Mijn vader ging dood, nu had ik alleen nog maar een zus en was ik werkelijk het meest beklagenswaardige kind die maar bestond. En het ergste was nog wel dat ik hem niet mocht opzoeken in het ziekenhuis. Vroeger had je die achterlijke regels nog dat jonge kinderen niet op bezoek mochten bij een zieke, inmiddels is dat gelukkig veranderd.

Toch ging ik stiekem naar het ziekenhuis, sloop door de gang en stond voor de deur waar achter mijn vader lag. Ik wist dat hij er erg aan toe was en had geen idee wat ik zou aantreffen maar ik wou hem zo graag nog een keer zien voor hij dood ging. Mijn hart bonsde keihard toen ik zacht de deur opendeed en wat ik zag was nog erger dan ik verwacht had. Mijn arme vader aan allerlei slangetjes en apparaten. Maar het wonder gebeurde. Hij opende zijn ogen om te zien wie daar aan kwam en de laatste persoon die hij verwachtte was wel zijn dochter van 9. En warempel, hij lachte. Hoe kom jij hier? vroeg hij verbaasd en toen ik in snikken uitbarstte en bekende dat ik stiekem was gekomen om hem nog een keer te zien voor hij dood ging, en dat hij vooral niet boos moest zijn omdat ik ongehoorzaam was geweest, pakte hij mijn hand en streelde die zacht. Ik ben helemaal niet van plan om dood te gaan, zei hij, hoe moet het dan met jou? Dat kan toch niet?

Op dat moment kwam er een verpleegster binnen die me ruw bij mijn arm pakte en naar buiten gooide. Wat ze me allemaal toeriep hoorde ik niet eens meer, mij boeide het niet dat ze boos op me was, ik had mijn vader gezien en die had me beloofd om niet dood te gaan! En dat was het belangrijkste.

Jaren later belde hij me op. Ik was inmiddels getrouwd en had een paar kinderen. Ik was hevig ongerust over de gezondheid van mijn vader, vond hem er slecht uitzien en ik begon in mijn hart al angstig aan het ergste te denken. Hij zou toch geen enge ziekte of zo hebben? Maar hij belde en stelde me gerust. Er was helemaal niets met hem aan de hand, er waren wat zaken waar hij zich erg druk over had gemaakt, dat was alles. Lieve help, ik kon wel janken. Gelukkig, niets aan de hand, stress. Nu, we moesten met zijn allen maar heel lief voor hem zijn, dan kwam dat ook wel weer goed. Hij beloofde rustig aan te doen en we spraken af elkaar heel gauw weer te zien.

Twee dagen later ging weer de telefoon. Deze keer was het midden in de nacht. De stem aan de andere kant vertelde me wat er met mijn vader was gebeurd. Hij had na een avondje uit nog tegen mijn stiefmoeder gezegd wat een heerlijke dag het was geweest. Overdag fijn gevist, zijn hobby, en ‘s avonds gezellig uit. Ga jij maar vast naar boven, zei hij, dan sluit ik wel af. Terwijl mijn stiefmoeder naar boven liep, hoorde ze een harde klap. Toen ze naar beneden ging, lag mijn vader op de grond. Ze hoefde geen dokter meer te bellen.

Wat ik als klein meisje gevreesd had, was nu gebeurd. Ik had geen vader meer. De vraag die hij toen gesteld had: Hoe met het dan met jou? kwam weer boven. Maar ik was nu geen klein kind meer, maar een volwassen vrouw. Het zou ooit wel weer goed met me gaan. Alleen, er zijn mensen die kun je nooit missen. En daar was hij een van.

(eerder geplaatst op www.marflor.punt.nl)

In de Harz – om precies te zijn in het dorpje St. Andreasberg – staat het kanariemuseum. Normaal gesproken waren wij hier niet eens gestopt, maar ik had toentertijd een kennis, die helemaal gek was van kanaries. Vanwege nogal ernstige gezondheidsproblemen had hij zelf geen dieren meer, maar zijn belangstelling voor het gele/groene/oranje/witte gevogelte was onverminderd. Toen hij hoorde, dat wij een weekje in de Harz gingen logeren alvorens door te reizen naar de Beierse Alpen, zei hij: ‘Ik durf het bijna niet te vragen, maar…..’
Natuurlijk schreven wij het adres op en beloofden om te gaan kijken als dat zo uitkwam.
Het kwam natuurlijk zo uit.
Echtgenoot ging een eindje wandelen met de honden en ik belde aan bij het kanariemuseum.
Warm welkom geheten door de beheerders, die – na mijn verhaal dat ik voor een ontzettende Nederlandse kanariefan graag van alles wilde fotograferen – ruimhartig meewerkten.
Beladen met stencils met allerlei informatie over kanaries én zelfs een bijzonder oud kanarie nestkastje en een fototoestel vol met foto’s ging ik na een uur weer weg.
Bij thuiskomst heb ik alle spullen aan de kanariefan gegeven, die tot tranen toe geroerd was.

De Harzkanaries zijn beroemd, hoor.
HIER vond ik een verhaal over hun geschiedenis.

We zagen ze in Rome ook al. Maar dit is een winkelstraat in Napels.
Wat zijn dat voor buidels?
Het is een foto met een verhaal.
Het verhaal erachter staat hier.

Een foto van onze vakantie van vorig jaar van dé vulkaan op Tenerife: El Teide.
Hoe dichter we bij de vulkaan kwamen hoe meer het landschap op een maanlandschap begon te lijken.

De Morvan, Frankrijk, 2005. Wij hadden daar in een dorpje een huisje gehuurd om nog eens met z’n allen vakantie te vieren. Wij kwamen daar aan en de volgende ochtend, een zondag, zagen wij al vroeg allerlei landbouwmachines aan komen rijden, van een eenvoudige tractor tot de meest geheimzinnige apparaten.
Wat bleek na enig speurwerk? Het feest van de Oogst. Speciaal voor ons? Daar leek het wel een beetje op eigenlijk.
Wij kregen geweldige demonstraties hoe vroeger het graan geoogst werd, er was muziek, je kon er heerlijke plaatselijke producten komen en…’s middags was het bal. Geen gewoon bal, maar men deed de eeuwenoude dansen met drinkliederen. Vooral schoondochter en ik hebben erg genoten.
Wat een verrassing toch, één feest per jaar en dan juist op de dag dat wij daar nietsvermoedend in het dorp arriveerden.