Met prins Bernhard mee
In 1956 (het kan ook ’57 geweest zijn) bezochten koningin Juliana en prins Bernhard de Philips-fabrieken in Eindhoven. Onze stadsredactie bestond uit slechts anderhalve man en een paardenkop, de taken waren dus snel verdeeld: mijn chef zou Hare Majesteit doen en ik Zijne Koninklijke Hoogheid.
Het ging er in die dagen nog heel gemoedelijk aan toe. Niemand kwam op het idee met een automobiel op de geliefde leden van ons geliefd vorstenhuis in te rijden en zelfs niet hun een trap onder hun geliefde derrière te verkopen. Ik hoefde geen hondenpenning om, ik hoefde geen etiket op, ik hoefde zelfs mijn perskaart niet te laten zien, alle dienders van de Brabantse ‘ville lumière’ kenden de stadsredacteuren als ordentelijke, oppassende armoedzaaiers. Zo kon ik dus met de prins meelopen, net als bij een militaire parade: één pas rechts van hem, twee pas achter hem.
Wat ik me van zijn bezoek vooral herinner is dat hij zich stierlijk verveelde en zich had voorgenomen dit overduidelijk te laten blijken, vooral door een slungelachtige wijze van voortbewegen.
Op zeker moment werd de prins uitgenodigd een klein, stikdonker vertrekje te betreden ‘voor een kleine verrassing’. Er was juist plaats voor hem, zijn adjudant, drie ingenieurs van Philips en uw verslaggever. Een van de vernuftelingen verrichtte een geheime handeling en presto, prestissimo: er lichtte een in een kostbare lijst gevat glasschilderij op, voorstellende de Philips-fabrieken; het betrof een techniek waarmee de fabriek destijds experimenteerde en die door een van de ingenieurs werd betiteld als ‘black light’. Charmante noot: op de karakteristieke toren van de lampenfabriek had men de prinselijke standaard geschilderd.
De baas van het trio trad eerbiedig naar voren en zei dat Philips het een oprecht genoegen en ware eer zou vinden, indien Zijne Koninklijke Hoogheid het schilderij als geschenk wilde aanvaarden.
‘Ja, maar waat moet iek ermee doen?’ gaf de prins als bescheid. En slenterde weg, de ingenieurs als geslagen honden achterlatend.
Themocracy
Wel een geestig verhaal, Henk. Jammer dat je niet met ‘mammie’ mee mocht lopen. En dat ‘ding’, dat glasschilderij (dat mij overigens afschuwelijk lijkt) wilde hij naruurlijk niet. Hij wilde liever cash of OLIFANTEN. Daar kan je veel mee doen. Dat komt doch alteit van páás, nichtwaar?
Ik vind het ‘onbeleefd’, maar tegelijkertijd moet ik er ook om lachen.
Ach ja, die Bernhard, het laatste woord is nog lang niet over hem gesproken.
Hij kotste natuurlijk zo langzamerhand van dat eerbiedige gedoe, maar dat neemt niet weg dat het zeer onbeleefd was van PB. Die arme mensen konden hem natuurlijk niet even flink een oplawaai verkopen en dat wist hij maar al te goed.:D Ik wil heel graag meer verhalen uit jouw krantentijd, Henk. Je moet er stapels van hebben.
Meenemen, en later achter de rododendrons gooien, zou Wim Sonneveld zeggen….
Wat het eerst in mij opkomt: wat ontzettend sneu voor de heren van Philips
die zich zo hadden uitgesloofd om een passend geschenk te bedenken voor de Zijne Hoogheid, dat de Hoogheid zo smalend reageerde. Ik vind het, behalve zeer onvriendelijk, onbeschaamd en verwend overkomen.
Maar, wel heel leuk beschreven Henk!
Noblesse oblige, moet het heten maar de prins was zijn tijd ver vooruit.
Mooi verhaal weer, Henk