Het prille begin
Mijn allereerste grote artistieke prestatie en tevens die van mijn zusje en een van mijn broers, was een heel toevallige. Ik zal dit vertellen zo als het in mijn geheugen zit. Of het precies met de werkelijkheid strookt, weet ik niet, maar mij maakt dat niet zoveel uit.
Wij woonden destijds in een heerlijk groot huis en als het regende, konden wij ons prima vermaken op een grote, geheimzinnige zolder. Er lagen daar appels op rekken opgeslagen, waarvan wij wel eens een hapje proefden. Maar vooral zeer interessant waren de kasten met allerlei dingen erin. Een zuurstofmasker uit de oorlog bijvoorbeeld; pas veel later wisten wij wat dat was. Wij voerden er leuke toneelstukjes mee op, bijvoorbeeld ‘De olifant met de grote ogen’. Er lagen kerstspulletjes. Zo kon het gebeuren dat het kindje Jezus nog eens midden in de zomer geboren werd.
.
En op een dag deden wij een prachtige ontdekking. Het grote schilderij, dat vroeger in de huiskamer gehangen had: De Paus, de Kardinaal en de Schildwacht. Een van de jongste kinderen noemde het eens ‘de Paus, de Garnaal en de Schildpad’. Dat hielden wij erin vanzelfsprekend. Vele keren zagen wij bij alle maaltijden de Paus (Pius XII) streng toekijken, geflankeerd door de Garnaal en de Schildpad, volgens mij met een helm op. Het was dus kennelijk op zolder beland. En wat vonden wij in een andere kast? Potten en potten met verf en kwasten bij de vleet.
.
Tja, lang aarzelden wij drieën niet. Wij werden direct danig geïnspireerd en konden het niet laten. Wel overlegden wij even, wat het zou worden, want er was tenslotte maar één doek of karton, waar wij het gezamenlijk mee moesten doen. Omdat wij vaak indiaantje speelden, besloten wij dat het een Indianentrio zou worden. Ik als oudste mocht de Paus ‘doen’ en hij werd natuurlijk een opperhoofd, met een grote verentooi. Mijn zusje en broer deden de anderen; beiden toverden de Garnaal en de Schildpad om in fiere Indianen. De kleding veranderden wij ook natuurlijk. Er bestaat geen Indianen Opperhoofd met een paarse lange jurk en een verwijfd wit capeje om of kapmanteltje. De helm van de Schildpad kon ook niet natuurlijk. Maar de gezichten, daar kwamen wij niet aan. Misschien dachten wij zo onze ouders niet te veel aan het schrikken te maken? Of vonden wij het op die manier veel meer om te lachen, net zoals je bij Kuifje kon lachen en Donald Duck? Ik zou het niet meer weten. Ook niet of onze ouders erg boos waren, ik wéét het niet meer.
.
Jaren later gingen wij warempel alle drie naar een kunstacademie.” Gods wegen zijn ondoorgrondelijk..”, schijnt mijn vader eens gezegd te hebben. Mijn zusje is later een heel andere kant uitgegaan; mijn broer is meer in de Industriële Vormgeving beland, maar toch hebben die Indianen vast een rol gespeeld bij onze diverse loopbanen.
Themocracy
Haha, geweldig, die garnaal en de schildpad. Je zou het vast nog wel weten als je ouders heel boos waren geweest!
Als je ouders gehecht waren aan het schilderij, dan zou het niet op zolder aan haar lot overgelaten zijn, schat ik zo….Aan de andere kant: wij zijn thuis opgevoed met het gegeven dat je iemand anders’ creatieve uitingen nooit kapot maakt. Je mag er wel kritiek op hebben of er op grappige manier mee spotten. Dus, ja….kunstschildertje spelen op andermans werk…ik weet het niet.
Waar is dat schilderij daarna gebleven? Tegenwoordig zou je er een foto van maken, want we hadden het natuurlijk graag gezien na jullie opwaardering.
Haha, update van een schilderij, het zal een pracht zijn geweest. Graag had ik de gezichten van je ouders gezien
@Gerrit: Wij waren nog erg jong, kinderen waren wij….maar aardige kinderen.
@Nanos: Geen idee! Er is veel verdwenen in een verhuizing.
@Bertie: Ja, ik ook. Maar ik denk dat mijn moeder er niets meer van weet.
@Bettie: Ik weet het echt niet meer. Wij spookten wel meer wat uit.
Een vroeg voorbeeld van postmodernistische genrevermenging? Jammer dat zulke iconische objecten uit de jeugdjaren steevast verloren gaan. Volgens mij de schuld van de ouders. Gooien altijd alles maar weg, zonder stil te staan bij wat het betekent voor de kinderen (ook al realiseren die zich dat pas jaren later). Ik hou al de (nu nog niet maar later ongetwijfeld wel als zodanig beschouwde) artistieke producten van de eigen kroost bij. Tot vertwijfeling van diezelfde kroost, overigens, het is ook nooit goed …
Nou, dat schilderij vonden ze toch al heel lang niks, je ouders, het was vast gekregen van een vreselijke tante of zo. Ze hebben zich waarschijnlijk halfdood gelachen stiekem ‘s avonds in bed. Weten je broers het niet meer?
Heerlijk zo’n herinnering en het maakt een vergeten stukje in mij weer wakken over mijn broer en zijn passie voor guitaren…misschien toch ook maar eens zo’n 3 x 3 opsturen…..
thanks
@HC: Ja, ik heb ook alles van de kinderen bewaard.
@Wieneke: Gek, hè? Dat je sommige dingen niet meer weet. Mijn broer weet het ook niet meer.
En zo had Pius XII toch nog zijn nut. Maar wat jammer dat hij weg is, ik zou graag een plekje voor hem vrijhouden op mijn deur
Dan had Bob den Uyl wat jou betreft toch ongelijk, toen hij stelde: “Gods wegen zijn duister en zelden aangenaam” ?
@Aargh: Eerstens keek hij akelig streng. Ten tweede was het een boef, zoals ik later hoorde, een onfeilbare boef, maar toch een boef.
Als ik nog eens zo iets vind, zal ik het speciaal voor jouw deur bewerken.
Jullie hadden ee geweldige jeugd! Je ouders waren natuurlijk blij dat ze met goed fatsoen de paus de deur uit konden doen. Achteraf jammer dat het kunstwerk verdwenen is!
@Rozerood: Ja, wij hadden inderdaad een geweldige jeugd. Maar hoe die Paus nu binnen gekomen is? Misschien iets voor een goed doel?
Jammer dat het weg is? In onze herinnering was het een zeer geslaagd ding geworden, maar wie weet hoe lelijk het was.
Welja, doe de paus de deur uit of zet hem op een stoffige zolder….. kweeniehoor, het klinkt een beetje blas..blasfe..nou ja, niet zo netjes.
@Wieneke: Misschien hadden zij, mijn ouders, gehoord dat bij nader inzien die Paus niet deugde in de oorlog. Gelukkig voor ons dan ging hij naar de zolder.
Dus dan is het toch niet zo blas…blasfe….zeer netjes juist.
O wat leuk! Hihi, jammer dat het schilderij er niet meer is.
Door deze herinnering denk ik weer aan een schilderijtje van een nogal dikke paus, Johannes de 23ste misschien?
Mijn moeder noemde hem de ronde van Italië…
@Bertie: Heerlijk, zo’n geestige moeder. Ik moest zo lachen. Ja, het zal die Johannes zijn geweest.
Wat een vondst. Geweldig! Jammer dat jullie niet meer doeken hadden.
@Karin: Wij hadden wel méér doeken, maar helaas hingen die aan diverse muren, in riante lijsten. Daar waagden wij ons maar niet aan. Wel denk ik dat die Pius van karton was, geen echt schilderij, bedoel ik.