Het communieboekje
Ik ging pas in het tweede leerjaar naar de Katholieke basisschool en kwam terecht in het klasje van de non: zuster Alfonsa Frederika Hendrieka.
Klein van stuk.
Zij ving mij op, leerde me héél netjes schrijven tussen de lijntjes en ook borduren. De rijgsteek, de koninginnensteek. De zuster doopte altijd een Maria koekje in de thee. Ze had een tic, weet ik nog. Zuster Alfonsa. Een snel bewegend tongetje. (Rita Verdonk heeft ook een snel bewegend tongetje maar de zuster bewoog dat tongetje nog véél sneller. Dit even terzijde)
Op het zijtafeltje stond een grote puntenslijper met een hendel.
De zuster had het druk met potloden slijpen en ik werd rustig van dat snerpende geluid tijdens het maken van opstellen.
Ik vond haar best lief.
Eén voorval ben ik echter niet vergeten:
Wij waren in het bezit van een communieboekje.
Elke vrijdag werden wij geacht dat boekje mee naar school nemen.
Er waren altijd wel enkele kinderen die het boekje niet bij zich hadden. Op een dag werd de zuster zó kwaad dat ze dreigde de kinderen te straffen en in het keldertje op te sluiten als zij het boekje zouden vergeten.
Die bewuste vrijdag had iedereen het communie-boekje bij zich. Behalve ik en Joséetje van Lier.
Joséetje woonde om de hoek, dus na haar tranen gedroogd te hebben rende ze gauw naar huis om het boekje alsnog te halen. Maar ik kwam van verre. De schrik sloeg me om het hart. Opgesloten te worden in het keldertje was doodeng.
Ik voelde de grond onder me vandaan zakken. Al op het schoolplein begon ik te snikken. Even later lag ik met schokkende schoudertjes aan mijn tafeltje.
Ontroostbaar. Zuster Alfonsa Frederika Hendrieka liep met glaasjes water af en aan. ‘Zó had ik het niet bedoeld!’ zei ze alsmaar.
Ik kreeg poëzieplaatjes van haar als troost.
PS: In het communieboekje moesten wij noteren wat voor ons het hoogtepunt van de zondag was in het kader van ons geloof.
Ik tekende mijn opoe die snoep uitdeelde.
Themocracy
Het is natuurlijk héél zielig voor jou geweest en iedereen weet dat de meeste nonnen heel gemeen zijn, maar wat hebben Kwaster (Hans) en ik gelachen om die laatste zin: …..voor ons het hoogtepunt van de zondag was in het kader van ons geloof. Vooral dat ‘in het kader van ons geloof’. Hahahahaha, wij gebruiken het nu te pas en te onpas. Leuke tekening en een heerlijk hoogtepunt die snoeperijen.
Dit fleurt mijn dag geweldig op !!!
Ik geloof dat jij een ruim geloof had.
Thérèse en Nanos. Ik had een heel ruim geloof dat er wel iets voor mij/ons in die snoeptrommel zou zitten.
We keken er de hele week naar uit. Het leuke is dat ik die snoeptrommel geërfd heb van mijn opoe. Ik vond hem een tijdje geleden op zolder. Ik werd er dus heel blij van toen ik precies dezelfde pot op de tekening terugzag in het boekje.
Uiteindelijk toch nog lief van de zuster. Onverwachts
Een mooi vastenverhaal, vooral dat hoogtepunt. Dat was iedere zondag raak, ja toch?
Die goeie oude tijd!We gingen zondags altijd eerst naar oma en opa en daarna naar opoe en opa.Ze woonden n.l. in de zelfde straat.Wat leuk dat die snoeptrommel jou{geestelijke] hoogtepunt van de zondag was.Het was natuurlijk nog al wat.Thuis waren we heel karig met snoep want het was niet goed voor jullie tandjes.Nu hebben we zelf een snoeptrommel waar de onze kleinkinderen zondags iets uit mogen grabbelen.Hopelijk vertellen ze dat later ook aan hun kinderen.
Nu hebben we zelf een snoeptrommel en mogen de kleinkinderen er zondags iets uit grabbelen.Hopelijk onthouden ze dat ook en vertellen ze het aan hun kinderen.
O, die trommel van opoe met de rolletjes en de reepjes erin. Hij zag er precies zo uit als op jouw tekening. Ik probeerde altijd zo zuinig mogelijk te zijn met mijn snoep maar dat lukte nooit.
Ik heb mijn communieboekje ook nog. En op de vraag: wat wil je later worden? had ik geantwoord: juffrouw van kleine kinderen.
O jeetje, wat leuk! Mama heeft ook gereageerd, dat zie ik nu pas!!
Een mooi verhaal vol met tegenstrijdigheden, zoals ik mijn katholieke jeugd ook herinner. Het communieboekje ken ik niet. Wij moesten op school iedere morgen voor het begin van de les opgeven of je naar de mis en zoja of je ter communie was geweest. Ter controle vroeg de meester dan aan sommige kinderen waar het evangelie over ging of wat de kleur van het kazuifel was. Er werd in onze klas nog wel eens gejokt op dit terrein. Een vriendje van mij werd betrapt toen hij zei dat hij op Goede Vrijdag ter communie was geweest (de enige dag dat dat niet kan). In het rapport van de school stond ook altijd, naast gedrag en vlijt, het aantal maal kerkbezoek. Bij mij was dat meestal in lijn met de rest van de cijfers (en die waren niet zo best
).
@ Mam, Er zaten geen losse snoepjes in de trommel. Maar hele grote xxl marsen en de dikste rollen King pepermunt. Vandaar dat het zo’n indruk maakte. Maar daar deden we dan de hele week mee. @ Lien. wat leuk dat je nu juffrouw van kleine kinderen bent geworden.
@ Kwaster. Haha, op goede vrijdag ter communie. het lijkt op een strikvraag van de meester. 
@Lien: Ja, dat dacht ik ook net. Je bént het geworden, juf van kleine kinderen. Dat zal lang niet bij iedereen uitkomen.
Ik hield het, dacht ik dan, maar eenvoudig: gewoon moeder worden. Daar hoefde je niks voor te leren, dacht ik en het was gezellig met een heleboel kinderen….
Leuk om dergelijke RK insidersverhalen te lezen! Ik ben gereformeerd opgevoed, en wij hebben ook wel van die dingen. Elke morgen met de hele klas de psalm van de week zingen als begin van de schooldag. En ‘s zondags vroeg mijn stiefvader aan een willekeurig kind waar de dominee over gepreekt had. Op een dag was broer boven mij aan de beurt, maar hij had gespijbeld. Ad-rem zei hij: “Dominee heeft gepreekt over de zonde, hij was vierkant tegen!” Hij is niet opgesloten, maar wel onspiritueel toegesproken…
Mooi stukje van Hans!
Ja zo ging dat maar nu nog soms hoor!
Vorig jaar nog een nichtje. Daat stond ook de tekst op de kaart:
namens wederzijdse ouders, etc……
En ook de bruiloft op een kasteel werd grotendeels door die wederzijdse ouders geregeld en betaald!
gr eva