De mooiste dag uit je leven
Men zegt dat de trouwdag de mooiste dag van je leven is. Als ik de bladen en de folders mag geloven zullen de meeste stellen tegenwoordig kosten nog moeite sparen om in ieder geval te bereiken dat het zo niet de duurste dan toch de drukste dag van hun leven wordt. Dat was in de zestiger jaren van de vorige eeuw wel anders. Tot die tijd voltrok de trouwdag zich volgens strikt vastgestelde rituelen. De organisatie van de feestelijkheden lag in handen van de ouders van de bruid. Zij regelden de kaarten en bepaalden de tekst voor zover er iets te bepalen was (De wederzijdse ouders van —– en —– geven kennis van het voorgenomen huwelijk enz.). Zij regelden de trouwauto’s, de receptie en het diner, eventueel met bal na. Het stel mocht nog wel aangeven welke vrienden en vriendinnen er eventueel werden uitgenodigd. Misschien had de bruid ook nog iets te zeggen over de jurk die ze zou dragen en de bruidegom werd geacht zelf een smoking of rok te huren, na geheim overleg met de moeder van de bruid. Dat overleg diende ook om hints te geven aan de bruidegom omtrent het door hem aan te leveren bruidsboeket. Wel diende het aanstaande bruidspaar zelf aangifte te doen bij het bureau van de burgerlijke stand. En werden zij bij de dominee of pastoor ontboden om afspraken te maken over de ‘kerkelijke inzegening’ van dit huwelijk, anders kon er van een huwelijksnacht geen sprake zijn. Toen wij trouwden in 1968 dachten wij daar heel anders over. Het leek ons leuk om zelf kaartjes te schrijven eventueel versierd met een eigen houtsnede. Wij wilden feestelijk uitgedost in vrolijke kleuren per gehuurde 2CV naar het stadhuis rijden om, na de noodzakelijke plichtplegingen, met alle familie en vrienden neer te strijken in een beruchte Bredase kroeg, waar het nog lang onrustig en heel gezellig zou worden. Toen wij trouwden in 1968 dachten wij daar dus heel anders over, maar de wederzijdse ouders allerminst. Ter wille van de lieve vrede hebben we ons destijds maar geschikt. En het moet gezegd dat de beide families zich danig hebben uitgesloofd om het tot een onvergetelijke dag te 
maken. Langzamerhand begonnen we door te krijgen dat alles anders werd dan wij wilden/hoopten. De witte kaarten met stijlvol drukwerk werden verstuurd namens de wederzijdse ouders. Een van mijn zusjes stond er op dat zij de trouwjurk zou maken. Een oom, handelaar in stoffen en kant, zorgde voor het mooiste witte brokaat en de fijnste Brugse kant. Het werd dus een droomjurk, waardoor mijn aanstaande er uitzag als prinses uit een Disneyfilm en ik genoodzaakt werd om bij Tip de Bruin een rokkostuum met hoge hoed te huren. Voor we naar het stadhuis vertrokken kwam de pastoor om nog even de laatste puntjes voor de huwelijksmis door te nemen bij het huis van mijn schoonouders. ‘Waar is de bruid’, vroeg hij monter. Mijn zwager zei: ‘Boven in de slaapkamer – ze wordt nog even genaaid’, want er was iets in ongerede geraakt met de sleep van de bruidsjurk. Vanaf dat moment kan ik mij niet veel meer van de dag herinneren. Maar de foto’s bewijzen dat we door een van mijn zwagers met zijn limousine naar het stadhuis zijn gereden en na het plaatsen van de handtekeningen naar de kerk. De bruid dreigde daar flauw te vallen. Iets wat zij gewoon was in de tijd dat zij nog regelmatig de kerk bezocht. Ik werd ruw weggetrokken toen ik haar naar het Maria-altaar wilde begeleiden, dat was kennelijk iets alleen voor vrouwen. Ze geloven daar echt dat je zwanger kan worden zonder tussenkomst van een man! Daarna werden we meegenomen naar een befaamd restaurant alwaar een enorme bruidstaart moest worden aangesneden en een eindeloze stoet mij volkomen onbekenden, gelardeerd met enkele verloren gewaande vrienden ons kwamen feliciteren al of niet vergezeld met cadeaus, tot we niet meer op onze benen konden staan. Gelukkig verdwenen al die gasten weer en gingen we met de wederzijdse familie aan tafel voor een copieus diner, waarvan ik mij alleen de gestoomde forel, die met een blaadje sla in zijn bek mij gemeen lag aan te staren, kan herinneren. O ja, er werd gespeecht en gezongen en grapjes gemaakt. Er werd gedanst en gelachen, maar wat was ik blij toen ik me met Thérèse in het Fiatje van mijn schoonmoeder, waaraan de noodzakelijke blikjes waren gebonden door de mist uit de voeten kon maken naar het hotelletje dat wij voor die nacht hadden besproken. Bekaf ploften we op het krakende hotelbed en keken elkaar aan: Is dit echt gebeurd?
We zijn nu bijna 42 jaar getrouwd en hebben heel wat dagen samen beleefd waarvan we zeiden: “Dit is de mooiste dag van ons leven”, maar die trouwdag ……… onvergetelijk …….. dat wel.
Themocracy
De sfeer van die jaren zestig, waarin we balanceerden tussen het leven ‘zoals het hoort’ en de drang om het allemaal zelf uit te vinden, lak hebbende aan conventies en autoriteit, heb je geweldig beschreven!
Wij zijn nooit getrouwd, we wonen gezellig samen; na het lezen van dit verslag heb ik zoiets van…pfff, dat trouwen is toch wel een heel bezwaai: vooral zorgen dat je niemand op de tenen gaat staan…
Mooi beschreven.
Een schitterend verslag, Hans. De tranen rollen mij over de wangen…. van uh…emotie, he?
Ooooh, ik lach me tranen. Maar tegelijk vind ik het zó sneu en ook weer zó mooi…
‘De bruid wordt nog even genaaid.’ Hahaha. Wat een ramp. Nee, dat zouden ouders van nu hun kinderen niet meer aandoen.
Wat een mooi tijdsbeeld schets je daar. En wat waren jullie een aandoenlijk bruidspaar. Zo keurig, de haren mooi gekapt en de hoed in de hand.
Wij zijn in 1985 getrouwd, mijn man had die dag voor het eerst van z’n leven een stropdas om, van leer weliswaar, en ik droeg een witte leren broek. Iets minder keurig maar wel netjes vonden wij zelf..
Het was een hele leuke, gezellige, ongedwongen dag (en avond) en ik voelde me heel relaxt.
@Marijke, Gerrit, Wieneke,Karin en Lien. Hartelijk dan voor alle bemoedigende woorden en complimenten. Hoewel we het toen eigenlijk ook wel wisten, zouden we “met de kennis van nu…..” dus. Maar toch hebben we nog erg veel waardering voor alle liefde en inzet van de familieleden. Aan hen heeft het niet gelegen.
oh wat een heerlijk verhaal. Ja, het was nog een tijd van doen net als iedereen. Alternatief stond nog niet in het woordenboek.
zo ongeveer ging het bij ons ook, wat een gedoe en ook wij waren liever wat kleurrijker getrouwd zonder al dat gedoe, maar ach voordeel is wel dat er nog heel veel andere mooiste dagen kwamen
Was jouw hoed ook zoveel te groot dat hij op je oren bleef hangen 
Ha Ria, ja, maar niet alleen de hoed. Kijk eens naar die broekspijpen
Gut, dat zie ik nu pas, hahahahahahaha!!!!!
Geweldig, een echte ouderwetse trouwpartij! Een echte bruidsjurk, een echt bruidegomstrouwkostuum, een bruidstaart, een bonte avond en alle plechtigheden en festiviteiten officiëel aangekondigd door de wederzijdse ouders. Keurig hoor!
Alleen het naaien van de bruid lijkt me buiten de orde te vallen. Maar dat klinkt ook wel weer een beetje jaren 60.
Een mooi verslag van een groots feest. De bruid nog even genaaid.. haha.
Toch ben ik blij dat wij het op deze manier niet hoefden; en ik verdenk mijn ouders er nog altijd van dat ze allang blij waren
Een herkenbaar verhaal. Wij hadden ook zo’n dag “voor de lieve vrede”. Hoewel het me gelukt is om niet in het wit te trouwen (oud rose) en niet naar het Maria-altaar te gaan. We moesten een receptie houden en een feest. Wij wilden geen muziek. Uiteindelijk werd het bere gezellig, maar als het aan ons had gelegen…36 jaar geleden!
Hahaha, hoeveel bruiloften zouden er niet omwille van de lieve vrede iets anders plaatsvinden dan oorspronkelijk door het bruidspaar bedacht?
1968, precies die overgangstijd tussen heel traditioneel en heel alternatief. Wat leuk om jullie, enigszins ongemakkelijk, in die traditionele trouwkleding te zien.
En tegenwoordig is het weer behoorlijk traditioneel.
Maar wat zien jullie er prachtig uit!! Jammer dat je je alleen die forel kunt herinneren … *pinkt een traantje weg*
Nog even wil ik opmerken, dat ik. op een kunstacademie, gewend was in spijkerbroek en grove ribfluwelen broeken te lopen, met verf op ..nou ja, overal eigenlijk en houtskool en dan zo als bruid……Ik voelde mij niet wat onwennig, ik voelde mij opgelaten…..misschien schrijf ik daar, als bruid, of over kleding in het algemeen, nog eens een logje over, hier dan??
Krijgt u nog meer achtergrondinformatie over de jaren zestig enzo. Familie (hoe lief ook) geef je ze één vinger….enz.
Mooi verteld en zo herkenbaar!
Maar hoe dan ook onvergetelijk
Jullie staan er ook wat bedeesd bij, maar daardoor is het toch ook een ontroerende foto.