Bruni
Bruni was een jaar of tien, toen ze bij ons kwam.
Ze zou een tijdje blijven. Zes weken, twee maanden? Ze kwam uit Oostenrijk en ze hadden het thuis niet breed, begreep ik. Haar oudere zusje Traudi kwam ook naar Nederland, naar een ander gezin. Ze kwam al voor de tweede keer.
Ik kom de zusjes tegen op een foto. We staan er met zijn allen op, de vijf kinderen van mijn ouders, en Bruni en haar zusje. Mijn broertjes ‘doen leuk voor de foto’.
Mijn zusje kijkt zoals ze nu nog kan kijken.
Bruni had blonde krullen. Mijn moeder had iets met krullen. Ze durfde het haar van Bruni bijna niet te wassen, gewend als ze was aan onze steile haren. Ze was als de dood dat de krullen eruit zouden gaan.
Bruni had heimwee. Overdag leek er geen probleem te zijn, maar ‘s nachts… Hartverscheurend was het. Mijn zusje, ongeveer even oud als zij, kon er niet mee uit de voeten. De taal was een extra barrière. Ik was veertien en probeerde Bruni’s dagen zo aangenaam mogelijk te maken. Moeilijk, als een kind zich niet lekker voelt.
Bruni maakte de tijd bij ons niet vol.
Uiteindelijk vertrok Bruni, naar het gezin waar ook haar zusje was.
Hoorden we daarna nog iets van Bruni?
Ik kan het me niet herinneren, misschien wel, misschien niet.
Themocracy
Wij hadden vroeger ook een Oostenrijkse jongen. De hele straat had er zowat een; dus dat was dikke pret op straat in de zomer.
Maar die heimwee van Bruni, die begrijp ik heel goed, omdat ik dat zelf ook had en soms nog steeds. En het is niet omdat je het niet naar je zin hebt of zo. Maar plots, vooral ‘s nachts. Ik was eens gelogeerd bij mijn Oma, waar ik n.b. zo vaak logeerde en opeens huilen, huilen…ten einde raad hebben ze mij midden in de nacht naar huis gebracht.
Alleen één ding, Nanos: hoe keek jouw zusje nu precies op die foto? Nors, boos, vrolijk lachend.of….?
Die lollige broers had ik ook. Een ellende om met ze op één foto te moeten; de foto moest steeds maar over.
Een gezellig weekend, Nanos.
Ach, een trieste zaak. Twee kinderen uit één gezin horen ook bij elkaar, maar dat was misschien niet mogelijk, of niet goed doordacht?
Ach Nanos wat heb je dat mooi beschreven. Hoe een oude foto soms van die herinneringen bovenbrengen waarvan de dacht ze te hebben verloren. Heimwee is mij vreemd, hoewel iemand in mijn omgeving er wel weg mee weet
. Wel weet ik dat ik na een logeerpartij bij de boer in de Achterhoek vreselijk moest huilen dat ik weer naar huis moest ( wat onbedoeld vreselijk ondankbaar was tov mijn ouders).
Ik begrijp dat het een soort vakantie voor de Oostenrijkse meisjes in Nederland zou moeten zijn, in gastgezinnen? Een voor mij onbekend fenomeen in ieder geval. Huizenruil ken ik dan weer wel….
Wat zonde dat die zo`n klotetijd heeft gehad.
Maar ja, niks meer aan te doen.
Ik had al heimwee als ik een weekendje weg was, laat staan een paar weken. Wat erg moet dat geweest zijn voor zo’n meisje van tien. En haar zusje in een ander gezin…Goh, hoe zou het nu met Bruni gaan…