Für Elise
Toen ik in de eerste klas van een middelbare school zat bracht een jongen uit een van de hoogste klassen dit pianostukje, op een schoolfeest.
Dat was dapper, popmuziek vierde ook toen al hoogtij.
Ik was meteen verliefd; op de jongen uiteraard maar dat besefte ik niet. Ademloos volgde ik zijn handen, gezicht, zijn concentratie. Hij speelde het voor míj, wist ik, ik was Bertie maar ook Elise. Dromend volgde ik het stuk.
Andere -grotere- meisjes droomden hetzelfde, zo bleek uit het donderend applaus. Ik begreep dat hij een brugklassertje niet zag staan; maar had er vrede mee. Voor een twaalfjarige was wegdromen het belangrijkste.
Dit filmpje is tevens leuk voor de liefhebbers van technische muziekzaken:
Je ziet niet alleen de spelende handen maar ook de toetsen, notenbalk en de toonband.
(eerder geplaatst 25 oktober 2009 op shortstories.web-log)
Themocracy
Het was niet zozeer dapper omdat toen ook al popmuziek hoogtij vierde, maar omdat Für Elise hèt klassieke pianostuk is waar iedereen mee begint als hij/zij pianoles krijgt. Als 6 of 7 jarige achter de piano is het vertederend, maar ben je inmiddels een jaar of 17, 18, dan speel je jezelf heel erg in de kijker, met zo’n platgetrapt stuk….Je hebt moed nodig om dat nummer tijdens een schoolfeest uit te voeren. Weet je dan ook nog een hele zaal voor je te winnen, dan ben je echt goed.
Ach joh, wisten wij veel. Het is een zoet en mooi stukje dat een twaalfjarige zeer aanpreekt (mij nog steeds, haha) en het werd gespeeld door een aantrekkelijke jongen.
De pianospelende meisjes vonden hem ‘steengoed’, uiteraard:D
@Gerrit
Het stuk is moeilijker dan je denkt. Daar begin je echt niet mee.
Ik denk dat het heel vaak gespeeld werd op schoolfeesten. Veel veertienjarigen waren daar toen net aan toe. Er waren er ook die er nooit aan toekwamen, of hooguit aan het makkelijkste deel.
Ik vind het nog steeds een mooi stukje muziek. Wat maakt het uit of het vaak gehoord is?
Het is helemaal niet zo’n gemakkelijk stuk, maar wel romantisch. Dat speelde vast mee bij jouw verliefd zijn, Bertie! En ja, wegdromen is op die leeftijd al heerlijk……
Misschien ga ik nog eens mijn bladmuziek opzoeken van Für Elise; kan ik even spieken bij dat moeilijke gedeelte, dat wat later komt. Dank je, haha!!!
Nu ik mijn reactie herlees, klinkt ‘platgetrapt’ wel erg denigrerend. Dat is niet de bedoeling. Feit is wel, dat als ik iemand piano hoor studeren, dat altijd een poging ondernomen wordt om Für Elise ten gehore te brengen. Dan wordt het soms mijn oor te moede (of hoe zeg je dat….). Inderdaad, op zich hoeft het niks uit te maken of iets vaak gehoord wordt, mits de goede uitvoering van wat dan ook gespeeld wordt…
Maar Bertie, als bakvisje van 12 kan ik me helemaal voorstellen dat je lekker wegzwijmelde…..
Wij hadden een jongen op school die prachtig kon spelen op de viool. Alle meisjes vielen als een blok voor hem. Omdat mijn pianolessen op een fiasco waren uitgedraaid, hadden mijn smeekbeden voor vioolles geen succes. Oh ik had zo graag de blits willen maken met Liebesleid.
Pas later kwam ik er achter dat het zit in het zieltje en niet in het instrument. Hoewel Für Elise wel een sterk argument is.
Over herinneringen gesproken: zeker 10 jaar geleden luisterden wij iedere zondag om 11 uur op de radio naar Variaties op Für Elise. Een ontzettend boeiend programma. Dat er zoveel variaties mogelijk waren…..op diverse instrumenten, diverse ensembles, gezongen…het ging maar door. Wij sloegen geen zondag over.
Ik vraag mij af of er nog iemand dit programma ook herinnert?
Ik heb het bij een paar mensen nagevraagd en ze zeggen zo’n beetje allemaal hetzelfde: doordat het een aantrekkelijk stukje is dat makkelijk klinkt, probeerden (vroeger tenminste) veel beginnelingen dit te spelen; zoals Gerrit al zegt. Tot ze aan het moeilijker gedeelte kwamen.
Mij maakt het niets uit, ik ken alleen Moe-daar-ligt-een-kip-in’t-water.
Nee Thérèse, ik kan het me niet herinneren maar ik zal es kijken op die radiosite.
Kwaster, je had ook gedichten kunnen schrijven; was heel populair in sommige groepjes
Ik heb het ook gespeeld vroeger, het eerste gedeelte.
ik vond het een leuk idee dat ik dan een pianostukje voor háár zou kunnen spelen.
Wil ik het nu weer spelen dan zou ik eerst stevig moeten oefenen.
Onze jongste dochter heet trouwens Elise
Wat een originele gedachte.
Je oefent toch wel genoeg?
Bertie2 grappig dat je dat zegt. Sinds mijn middelbare school heb ik in allerlei uithoeken van Nederland gewoond. Op een gegeven moment komt mijn zoon thuis uit school en meldt: “Pa er zit een miesje bij mij in de klas en haar moeder heeft nog een gedicht dat jij voor haar hebt geschreven.” Ik kon mij daar niets meer van herinneren en zo kwistig was ik ook weer niet met mijn liefdesverzen.
Wat grappig! Maar jammer dat we nu niet weten wat jij schreef
Ik denk niet dat de poëzie van een dertienjarige puber het publiceren waard is. Maar het is wel aandoenlijk dat het meisje dat 20 jaar bewaard heeft.