Klassenjustitie
Het zal begin zeventiger jaren geweest zijn. Mijn toenmalige vriendin en ik hadden bij haar ouders één of andere voetbalwedstrijd op TV gekeken. Daarna zou ik weer naar huis gaan. Via de achterdeur liet m’n vriendin mij uit, maar omdat we zo in gesprek waren liepen we beiden verder. Je kwam dan uit op een binnenterrein waaraan garages met platte daken lagen. Daarachter lagen tuinen van een ander blok huizen. We besloten op één van die garages te klimmen, en aldus zittend op het platte dak verder te praten. Zo gezegd, zo gedaan. Na enige tijd kwamen twee politie-auto’s met zwaailichten de binnenplaats oprijden. Ze stopten bij ons. ‘Wat doen jullie daar?’ ‘O, we zitten gewoon wat te praten.’ ‘We zijn gebeld dat er mensen bezig zijn om in te breken. We zullen jullie mee naar het bureau moeten nemen.’
Nou, oké, dachten we. Die ervaring pakken ze ons niet meer af. Daar werden we afgevoerd in één van de politie-auto’s. Op het bureau duurde het nog een uur voordat iemand met een formulier de stand van zaken kwam opnemen. ‘Naam?’ ‘Gerrit D, meneer.’ ‘En van u, jongedame?’ ‘M van de M, meneer.’ ‘Misschien familie van de Officier van Justitie?’ ‘Jawel, zijn dochter…’
O, nou, het spijt ons, bla bla bla. We zullen jullie zo snel mogelijk weer terug naar huis brengen. Enzovoorts, enzovoorts.
Hier brak onze klomp. Stel je voor dat we een nietszeggende naam hadden. Dan hadden we moeten praten als Brugman om ervoor te zorgen dat wij geloofd werden. Want ja, wie gaat er nou voor de lol tegen middernacht op een plat dak van een garage een beetje ouwehoeren…?
Nee, sinds die tijd snap ik heel goed de frustratie van mensen, wanneer ze opgepakt worden voor iets dat ze niet gedaan hebben, maar niet geloofd worden. Hadden ze maar familie moeten zijn van een in die wereld bekend persoon…..
Themocracy
Het is jammer maar het gebeurt nog steeds, ik denk dat het altijd zal blijven bestaan omdat het zo logisch lijkt.
.
Zo is het ook handig als je een kruiwagen hebt, hoe meer hoe beter. Wat dacht je van een groot netwerk?
Voor jullie was het natuurlijk prettig en het levert ook nog een leuk verhaaltje op
Ja, familie zijn van… helpt vaak en nog steeds. Hebben jullie het nog vaker gedaan? Uh
…. ik bedoel: op een dak gaan zitten praten? 
Namen roepen vaak vreemde reacties op. Zo hoorde ik ooit van een meisje dat werd aangehouden en haar naam moest opgeven, dat ze niet geloofd werd. Haar achternaam was hetzelfde, als die van de persoon waar haar woonstraat naar genoemd was. (Bijvoorbeeld, dit is dus maar een voorbeeld, ‘Maaike Zeeman, Zeemanlaan 24′) Ze heeft er tijden over gedaan om weg te komen bij die agent en moest op het bureau komen laten zien dat het klopte. (Wat natuurlijk onzin was, want als het niet zou kloppen, zou ze ook niet komen.)
Het is een mooi verhaal natuurlijk, mooi en pijnlijk, maar hoe komen jullie op een garagedak? Je zegt het alsof je op een bankje in het park plaatsneemt. “Laten we er even bij gaan zitten…..” ?????
Hoe romantisch: ‘Laten we even het dak op gaan.’
Moet je nu ook iedere keer terugdenken aan die tijd als je dat liedje van Peter Koelewijn hoort?
Lien: ‘Kom van dat dak af’ heeft inderdaad een speciale betekenis…
Thérèse: Ja, dat garagedak: via de klink van de garagedeur en de regenpijp als houvast was het kippetje-eitje…toen tenminste…
Bertie: netwerken, daar ben ik heel slecht in. Ik weet dat kruiwagens belangrijk zijn in het leven, maar ik wil niet iets hebben of krijgen alleen maar omdat ik iemand ken…
Wieneke: nee, we zijn niet meer op het garagedak gaan zitten. Niet omdat we ‘een lesje geleerd hebben’, maar het is er niet meer van gekomen.
Nanos: er is een groep agenten wier middennaam ‘niet geloven’ is
Kijk da’s nou de klasse van justitie. Laten lopen als ik ‘m ken. Laten brommen als het kan. Soms brom ik: Kan ‘t da’k ‘m ken, ach lâ maar lopen. Al kent Nanos heel andere dienders.