Carnaval
Reacties (11) Lang geleden, in de vierde klas van de (toen nog) Lagere School, heb ik voor het eerst carnaval gevierd. Het was een katholieke meisjesschool in de Zaanstreek. De non die ons les gaf vertelde met overgave van dit feest, dat in Brabant zo prachtig gevierd werd, volgens haar. Over de verkleedpartijen sprak ze, de liedjes en vooral over het plezier dat de kinderen aan deze traditie ontleenden. Ze stelde voor om het in deze klas ook eens te vieren en op carnavalsdinsdag verkleed op school te komen; iedereen had wel ergens een hoedje, mombakkes, oude schoenen of een ander grappig artikel in huis, meende ze. We zouden hossen op zelfgezongen muziek: ‘t Hermenieke van Bergeyk’, volgens haar het toppunt van Brabantse leut.
Verlegen kind als ik was had ik er niet veel zin in maar ik durfde niet níét mee te doen. Ik vertelde het mijn moeder pas op het laatste moment, op de dag dat het feest zou aanvangen. Weinig tijd dus om een verkleding te versieren. Maar moeder, een extraverte en opgeruimde vrouw vloog enthousiast van haar stoel, vervuld van goede bedoelingen. ‘Kind, wat ééénig,’ riep ze en dook meteen in de voddenzak. Hier was ik al bang voor, haar buitenissige gevoel voor humor kennende en ja, daar kwam een grauwzwarte rok naar boven. Ze klopte de kreukels eruit en ik moest passen. Een bloes volgde, met gerafelde manchetten (het was niet voor niets een voddenzak) waarvan de knopen waren afgetornd. Ook dit moest ik aan. Ze keurde me en nam een nieuwe duik waarbij ze een schort, voorheen gebloemd, opviste. Met spelden en elastiekjes sjorde ze net zo lang tot de spullen aan mijn lijf bleven hangen. Ze keurde nogmaals. Beknepen zei ik dat dit genoeg was, ‘meer hoeft niet, alleen wat lippestift, toe nou,’ maar ze luisterde niet en haalde nog een worteldoek tevoorschijn, een bruine lap met paisley-achtige motieven. Die werd om mijn schouders gedrapeerd, halfvergane franjes treurden op mijn rug. En nog was het niet genoeg. Uit het dressoir toverde ze een oeroude, bleekroze feestneus-met-snor, aandenken van een bruiloft. De afgang was compleet.
Bijna in tranen stond ik voor de keukenspiegel, rondkijkend naar een reddingsboei. Die vond ik in broertjes speelgoed, een zwart boevenmasker.
–
Ál een haas rende ik naar school, probeerde niet te letten op de overige klasgenootjes die er heel wat normaler uitzagen in hun opoemutsjes, bloemenhoedjes en namaaksproeten.
Ik vloog de schoolpoort in.
De zuster bekeek me, fronste en plaatste me achter in de rij die we moesten vormen om al hossende en zingende de rest van de school te vermaken.
Met verlegen, linkse passen bonkten we door de lokalen waar vooral de eersteklassertjes verstijfd van schrik wachtten tot de bezoeking voorbij was.
Daarna kregen we ranja. De feestsnor hing treurend in het glas; de zuster gebood me de neus af te doen.
—
Carnaval in Noord-Holland, hoe verzint iemand het.
Themocracy