Reacties (11)

Door Thérèse, 15 april 2010

Toen ik nog niet (b)logde, waren daar de dagboeken. Ik was niet zo’n heel erg trouw dagboekenschrijfster; meer iemand die het een tijd liet afweten en dan weer eens een andersoortig begon. In de laatste, die nog op papier waren, schreef ik min of meer geregeld, maar ik plakte er ook uitnodigingen e.d. in, meer onder het motto ze op die manier niet meer kwijt te raken en al plakkend meteen ook maar andere dingen, en als ik zo aan tafel zat, met uitzicht op de straat, kon het ook gebeuren, dat ik probeerde te tekenen wat ik daar allemaal zag. Niet een toevallige voorbijganger, want ik ben tenslotte geen sneltekenaar. Maar het verwisselen van een paaltje bijvoorbeeld. Dat duurde en dat duurde…..maar toch is dat niet gemakkelijk tekenen, hoor! De 1e man was continu in beweging en toen kwam er een tweede bij…..nee, het was niet zo eenvoudig, noch het verwisselen van dat paaltje noch het vastleggen van die klus.. Ik zal u er een klein gedeelte van laten zien. Misschien krijgt u zo wat ontzag voor de harde werkers hier, die het er niet bij laten zitten en zich niet laten kisten door zo’n paaltje. “In de grond zal die…, dat stomme ding…..pfft…boem boem…”

klik op de plaatjes voor grotere afbeeldingen

(eerder geplaatst op 5 november 2008 op theresesatelier.web-log)

Reacties (14)

Door Thérèse, 13 december 2009

Heeft u dat nou ook, beste lezers? Als ik in parken of in andermans tuin iets groots en uitbundig zie bloeien, komt er een neiging naar boven om wat van dat moois te jatten. Erg hè? Nu, op dit moment, staan er in de tuin hiernaast, van de kerk, wel 5 of 6 roze hyacinten te bloeien. En het lijkt dan wel of ze zeggen: “Pluk er maar eentje van ons, hoor! “ Ik doe het niet, hoewel er één prachtig zou staan in een bepaald vaasje. Errug, niet?

Sinds ik zelf een stukje tuin heb, is de drang wel wat minder geworden, maar gewoon er naar kijken, kan ik niet. Vroeger toen ik nog een kind was, stal ik eens een prachtige bos tulpen uit het park aan de overkant, samen met een broer van mij, om nota bene aan mijn moeder cadeau te doen, omdat wij zo veel van haar hielden. Mijn moeder had niets in de gaten of deed alsof…Altijd heb ik gedacht, dat het kwam door mijn stoere broer, die werkelijk alles durfde of in ieder geval heel veel. Maar nu begin ik toch ernstig te twijfelen of deze herinnering wel juist is. Misschien was ik het wel, die mijn onschuldige broertje daartoe aanzette, ik, die altijd het goede voorbeeld moest geven, o jee.

O, ik hoop zo dat u, dierbare lezers, ook zo iets heeft. Het hoeft niet met bloemen, het mag ook iets anders zijn. Het is meer het principe van: …aan een boom zo volgeladen, mist men één twee pruimpjes niet.

Als u daaromtrent iets op te biechten heeft, graaaag (met zachte g). Ik zal het diep geheim houden.

(eerder geplaatst op 3 februari 2007 op theresesatelier.web-log)