Reacties (10)

Door Hans, 4 april 2010

Generaties hebben de gewoonte om elkaar op te volgen. Toch is het opvallend tot hoeveel verschillende generaties ik mij inmiddels kan rekenen. Hoewel nog net in de oorlog geboren (oorlogskinderen), beschouw ik mij toch meer bij de baby-boomers. De opkomst van Bill Haley en Elvis Presley maakte dat ik als puber hoorde bij de rock ’n roll-generatie hoewel ik ook best tot de beat-generatie gerekend kan worden. Sinds kort hoor ik bij het grijze leger waarvoor onze kinderen moeten opdraaien. Daarom kijk ik stiekem mee als Thérèse een film van Sisi draait en schiet ik weer vol bij “The Sound Of Music”. De laatste dagen betrap ik mij er op dat ik in de gang van de school de melodie van “Do, a deer, a female deer”, loop te fluiten. Nou ja…… Dat doet mij denken aan hoe wij, ik en mijn vriendjes, begin jaren zestig door de Kerkstraat in Hilversum flaneerden. We droegen zwarte broeken met strakke pijpen, schoenen met lange punten, een zwarte jopper en hadden flink wat Brylcreem (Brilcream) in de haren om de slierten op de juiste plek te laten hangen. Met onze vingers knipten we het ritme van de Unsquare Dance van Dave Brubeck en daarbij neurieden we dan de melodie. Maar het stukje muziek, dat toen razend populair was, heeft een zevenkwarts maat en als ik het terugluister bij dit YouTube filmpje lukt het me niet om het goede ritme te pakken te krijgen. Dus ik vrees dat het destijds ook niet zo strak geklonken zal hebben als dat ik het mij herinner.

Reacties (13)

Door Bertie, 2 maart 2010

Toen ik in de eerste klas van een middelbare school zat bracht een jongen uit een van de hoogste klassen dit pianostukje, op een schoolfeest.
Dat was dapper, popmuziek vierde ook toen al hoogtij.
Ik was meteen verliefd; op de jongen uiteraard maar dat besefte ik niet. Ademloos volgde ik zijn handen, gezicht, zijn concentratie. Hij speelde het voor míj, wist ik, ik was Bertie maar ook Elise. Dromend volgde ik het stuk.
Andere -grotere- meisjes droomden hetzelfde, zo bleek uit het donderend applaus. Ik begreep dat hij een brugklassertje niet zag staan; maar had er vrede mee. Voor een twaalfjarige was wegdromen het belangrijkste.

Dit filmpje is tevens leuk voor de liefhebbers van technische muziekzaken:
Je ziet niet alleen de spelende handen maar ook de toetsen, notenbalk en de toonband.

(eerder geplaatst 25 oktober 2009 op shortstories.web-log)

Reacties (7)

Door Gerrit, 18 januari 2010

Wij werden grootgebracht met klassieke muziek. Vivaldi, Albinoni, Telemann, Beethoven, Mozart, Bartok, Chopin om er een aantal te noemen. Maar ja, hoe gaat dat….je gaat naar school, je komt bij vriendjes, je hoort andere muziek, je stemt de radio af op een ander zenderstation, je brengt andere muziekinvloeden het huis binnen. Beatles, Stones, Elvis om maar iets te noemen. Mijn broer was wat experimenteler ingesteld. Die luisterde naar Captain Beefhaert, Groep 1850, The Outsiders, Cuby and the Blizzards, en naar Frank Zappa. Vooral mijn vader interesseerde zich voor de muzieksoorten die onze voorkeur hadden. Af en toe merkte hij op: het lijkt erop dat de Beatles vaak naar klassieke muziek geluisterd hebben, er is veel verwantschap. Dat vond hij eveneens van de muziek van Frank Zappa, hoe experimenteel ook.

In 1971 trad Frank Zappa samen met the Mothers of Invention op in Rotterdam Ahoy. Ons vader stelde voor om met z’n allen naar dat concert te gaan. Hij wou dat wel eens meemaken. Als ik ergens spijt van heb, is, dat ik toen zei, dat ik geen zin had, dat ik eigenlijk niet zo van die muziek hield…Ze kwamen heel enthousiast terug. Het opmerkelijkste vonden mijn ouders dat het concert zo keurig op tijd begon. Het zou om 20.00 uur beginnen, en het begon om 20.00 uur. De muziek stond qua volume precies goed. Onder het publiek was het één grote saamhorigheid, ieder werd in zijn/haar waarde gelaten. Mijn ouders zaten met mijn twee broers (mijn zusjes waren nog te jong) op de grond tussen hasj rokende jongeren. Dat kon toen nog gewoon (hasj roken bedoel ik dan). Joints werden van links naar rechts doorgegeven. Zodra die mijn vader of moeder bereikten, werd er even een omtrekkende beweging gemaakt…zonder commentaar, alsof het de normaalste zaak van de wereld was: ouderen roken geen hasj. Nee, mijn ouders hadden geen spijt.

Later heb ik de LP ‘We’re only in it for the money’ gekocht van Frank Zappa en the Mothers of Invention. Ik begon de groep ook goed te vinden.

De LP heb ik nog steeds, maar ik kan ‘m niet beluisteren, omdat ik daar de apparatuur niet meer voor heb..

Reacties (5)

Door Gerrit, 14 december 2009

Het zal begin zestiger jaren geweest zijn. De benedenverdieping van ons huis was net verbouwd. Eén grote ruimte was er nu….open keuken (toen al) grenzend aan de eethoek, in het midden de muziekhoek en aan het andere eind de TV annex zithoek.

Er was één muziekinstallatie in huis, die van beneden dus. Radio, platenspeler en bandrecorder. Urenlang kon mijn zusje in de stoel naast de radio zitten. Vaak tot ergernis van ons moeder: ‘Zit daar toch niet zo, ga eens wat doen!’ Waarop mijn zusje zei: ‘Maar ik doe al iets, ik luister naar de muziek…’

Enkele jaren later is mijn zusje een goede dwarsfluit- en saxofoonspeelster geworden. Met de dwarsfluit heeft ze zelfs de radio gehaald…(nee, ze heeft niet haar beroep van muziek maken gemaakt)

Reacties (6)

Door Nanos, 8 december 2009

Het was in november, dat weet ik nog. Ik was veertien of vijftien. We liepen langs een winkel met elektronica bij ons in de straat, mijn vader en ik en nog een paar kinderen. In de etalage lag een klein transistorradiootje. Ik was er weg van. En kennelijk mijn vader ook, want een paar dagen later kreeg ik het, in mijn herinnering zomaar. Niet te geloven, het ding kostte vijftien gulden!! Het radiootje werkte op een 9-voltbatterij, zo’n blokje. Er zat een oortelefoontje bij.

Van binnen zag het er ongeveer zo uit. Mijn radio was helemaal rechthoekig, maar verder leek hij heel veel hierop. De afmetingen kun je wel schatten als je de maat van de batterij kent. Die is nu nog net zo.

Je ziet links een klein wieltje uitsteken. Daarmee regelde je het volume. Op de voorkant zat een groter wieltje waar je de zenders mee zocht. Uit het piepkleine luidsprekertje kwam geen geluidskwaliteit waar men in deze mp3-tijd tevreden mee zou zijn.

Als mijn vader had geweten wat ik er mee deed, had ik het waarschijnlijk niet gekregen: Op Radio Luxemburg werd elke zondagavond de Top-20 uitgezonden. Het was een van de weinige popprogramma’s toen. In de zomertijd was dat tussen elf en twaalf uur. In de winter een uur later. Paul Anka, Jimmy Dean, Elvis, Chubby Checker, de Everly Brothers … Onder de dekens met het oordopje in luisterde ik trouw elke week de hele top af, voor zover dat goed ging, want er was nogal wat fading. Dan viel het geluid even helemaal of gedeeltelijk weg. Dat lag zowel aan de zender als aan het ontvangapparaat, neem ik aan.

Het was de sport om de volgende dag op school met de volledige top te komen: titel én uitvoerende(n) dus. De eerste nummers waren doorgaans niet zo moeilijk. Radio Luxemburg had de voor ons afwijkende gewoonte te beginnen met het uitzenden van de nummer één en dan af te zakken. Die eerste nummers waren bekende nummers. Naarmate de top vorderde werd het lastiger: nieuwe nummers die je niet kende, de fading waardoor net niet verstaan werd wat er werd gezegd en het feit dat het allemaal in het Engels ging, (wat het ook niet makkelijker maakte voor sommige klasgenoten), waren er nog wel eens oorzaak van de er gaten kwamen in de lijst. En het kon gebeuren dat je batterij leeg was. De lijsten werden de volgende dag bij elkaar gelegd en zo kregen we het zaakje dan compleet.
Jammer dat ik er niets meer van heb.

(eerder geplaatst op 12 september 2004 op mijn inmiddels verdwenen weblog )

Reacties (2)

Door Thérèse, 7 december 2009

Onlangs in mijn logje Over ezelsbruggetjes en….vermeldde ik dat de kleine Mare, met haar ouders natuurlijk, op weg was naar Normandië of zelfs Bretagne. Aargh, zelf een moeder van maar liefst drie dochters, vroeg zich bezorgd af of dit niet veel te ver was voor zo’n kleine uk.
“Och, misschien komen ze zo ver niet eens”, antwoordde ik luchtig.

En opeens schoten mij allerlei herinneringen te binnen. Hoe wij vroeger de dag tevoren altijd langs mijn ouders in Breda gingen om dag te zeggen én je was al bijna in België meteen. Al bijna in het ‘buitenland’ zoals dat toen nog heette. “Waar gaat de reis dit jaar heen?”, vroeg mijn vader. “O we denken aan de Loire, daar zijn al die kastelen….of wat verder misschien. We zien wel.” Mijn vader vond dat best, maar mijn moeder vond dat wat vaag. “Je zult het toch wel bekeken hebben thuis?”, vroeg zij, alsof wij zeer onverantwoord bezig waren. “Och, het zal ook van het weer afhangen en zo…”, mijmerden wij; verstandig vonden wij onszelf juist.
En dat doet mij weer herinneren aan een liedje van Herman van Veen. Wij draaiden dan in de auto vaak een bandje met liedjes van Herman van Veen uit een of andere serie. Deze serie speelde zich af in een molen en met name het liedje van de twee koks Hans en Hans (die ik en zelfs Kwaster niet kon vinden) vonden wij altijd leuk en reuze toepasselijk. Het ging dus ongeveer zo:

Het gras is groen
De lucht is blauw
Ik denk dat ik hier mijn tentje bouw
Links rechts opgelet
Vlug de rugzak neergezet
Lalalala lalalala …enz. en een beetje fluiten en weer opnieuw:
Het gras is groen…

Het is maar een heel klein liedje. Daarom is het a.h.w. door de vergiet verdwenen, denk ik. We zagen wel 453 songteksten van Herman, maar deze niet.

En dit doet mij weer denken aan een knutsel van de zoon, die nu zelf vader is. Ik heb het in een plakboek bewaard, maar voor deze gelegenheid heb ik zoiets maar even nagemaakt. Met deze mooie temperaturen ga ik niet zoeken op stoffige zolders, dat begrijpt u!

De titel van deze kleine, spontane creatie was: Ome Willem met vakantie. In een tentje, ziet u wel, lui liggend op zijn ruggetje. Mijn gras moet u maar groen denken, want ik kon geen ander papier vinden.

Nou en zo staat dus ergens hun tentje; een modernere natuurlijk, maar waar? Dat horen we wel. *zingt: Het gras is groen de lucht is BLAUW……

Wat herinneringen betreft, ben ik miljonair, dus berg u maar…

(eerder geplaatst op 2 juli 2008 op theresesatelier.web-log)