Reacties (17)

Door Wieneke, 21 maart 2010

Bij de drogist krijg ik een schaaltje onder mijn neus gehouden.

“Neemt u een dropje”, zegt hij vriendelijk. Ik zoek een forse uit.

Het is een heel moderne drogisterij, waar je alle gangbare zelfmedicatie kunt aanschaffen, maar ook van alles op make-up en sieradengebied. Er is zelfs een boekenafdeling en een uitgebreide papier en pennenhoek. Tijdschriften en kaarten, schoonmaakmiddelen. Niks mis mee natuurlijk.
Maar ik bewaar warme herinneringen aan die ontzettend ouderwetse drogisterij in de Witte de Withstraat in Rotterdam. De straat is nu heel trendy, maar dat was in de jaren zeventig helemaal niet zo. Er waren veel cafés en nachtclubs, maar daar had je overdag geen erg in. De eigenaar van de drogisterij had waarschijnlijk een hartverknettering gekregen als iemand toentertijd om de Libelle had gevraagd of om een doos chocolade. Daar hield hij zich  absoluut  niet mee bezig.  Hij verkocht alleen maar drogisterijspullen. In die winkel ging ik (jaar of twintig) regelmatig in de lunchpauze of na vijven graag een boodschap doen. Klingeldeklingel ging de deurbel als je over de drempel stapte. Het was geen zelfbediening, je werd bediend door een man in een witte lange jas, die achter de toonbank stond. Die heerlijke lucht die in die winkel hing. Kom daar nu nog maar eens om. Het rook er naar kaneel en naar andere kruiden, iets medisch vast ook en zeep. Ik ruik het nooit meer en zeker niet in zo’n moderne drogisterij.  Je kreeg er gratis zeer goede raad voor allerlei ongemakken. Voor een zere keel nam je een blikje Agrigola, voor kriebelhoest was er een eigen merk hoeststroopje. Ik ben altijd een dropeter geweest. Weliswaar niet zo’n erge als mijn zus, die het toppunt van heerlijk vond om met een spannend boek op de bank te liggen met een zak gevarieerde drop naast zich. Elke keer ging haar hand weer in de zak, terwijl haar ogen de pagina niet loslieten…. totdat ik hem met een ruk weggriste. Haar verontwaardigde gegil kon je dan in Delft horen.

Als je betaald had in die drogisterij en je wilde weggaan, dan klonk de ietwat nasale stem van de drogist: ‘Uh….juffrouw, wilt u gebruiken?’ en dan werd je een schaaltje met dropjes voorgehouden.

(Ik heb me suf gezocht naar een foto van deze ouderwetse Rotterdamse drogisterij, die natuurlijk al lang niet meer bestaat of teveel gemoderniseerd is. Maar dat is niet gelukt. Wel heb ik een aardige foto gevonden uit het drogisterijmuseum van een winkelinterieur uit de zestiger jaren. Het lijkt enigszins op wat ik me van ‘mijn’ drogisterij kan herinneren.
Klik hier of op het plaatje voor de hele foto.)

Reacties (16)

Door Marijke, 19 februari 2010

In de afgelopen week heb ik eindeloos gedwaald door de straten mijn jeugd. Confronterend en tegelijkertijd geruststellend. Want veel is er niet veranderd in die oude wijk. In het parkje aan het eind van de straat waar ik woonde is een uitlaatplaats voor honden gemaakt. Verder ademt het nog de oude sfeer van handstandje spelen in het gras en bloemtakken breken van de rozebloemige Japanse Sierkers om de stoel van mama te versieren op moederdag.
Het kerkje aan de rand van het park begrensd door het lage muurtje waarop je makkelijk kon lopen is onveranderd.

Het was een wijk met de bakker en de melkboer ‘om de hoek’. Bij één van die winkels woonde meneer en mevrouw Ebben. Gewoon ‘Ebben’ in het dagelijkse spraakgebruik. Zij hadden een winkel waar zij groente en fruit verkochten, maar ook wasmidddelen en het schoonmaakmiddel ‘Abro’ in een fles met in zijn binnenste een verse plastic druk-kraal voor de verzameling. Pas als de fles leeg was kon je de kraal te pakken krijgen. Ook kon je er wit/zwart, dropveters, kauwgomballen (voor een cent), zoethout en brokken druivesuiker, in de volksmond ‘Jodenvet’ geheten kopen. Joost mag weten waarom. Maar zo mochten mijn zusjes en ik de witte brokken niet noemen, want dat was oneerbiedig. Er werd geen uitleg bij gegeven, maar toch begrepen we het.

De winkel bestaat niet meer maar het pand nog wel. Je kunt de ‘winkeldeur’ nog zien omdat de omlijsting nog bestaat maar nu ingevuld met beton. Hoevaak hebben mijn kindervoeten het nu nog bestaande en nu zinloze stoepje ervoor betreden?

En dan het pand van Jan Steen, die een rookwarenzaak had. Hij woonde in zijn eentje in het grote huis boven de winkel. Het pand staat er nog steeds. Als men destijds sprak van ‘een huishouden van Jan Steen’, dacht ik dat het ging over het eenvoudige leven van deze Jan Steen en begreep daarom ook nooit wat daar mis mee was.
Mijn moeder rookte en het kwam nogal eens voor dat ze even na zessen tot haar schrik moest constateren dat ze niks meer te roken had. Ons werd dan gevraagd of we niet nog even konden kijken of Jan Steen nog in de winkel was. Zo niet moesten we maar aanbellen aan de voordeur. Jan Steen was altijd bereid te helpen, maar was doodsbang dat de politie hem zou betrappen op ‘verkoop na zes uur’. Hij liet ons dan wel binnen en dook in de winkel voor het pakje Caballero, schichtig om zich heen kijkend of niemand het zag, vervolgens deed hij de voordeur open, keek dan of er echt geen politie hem zou kunnen betrappen en gaf ons dan sissend het sein om er als een speer door de even geopende voordeur vandoor te gaan.

Voor mijn ouderlijk huis bleven mijn zus en ik even staan. De buitenkant met de oude deur met het raampje met gordijntje en de versierde bovenlijst. De vensterramen met de ruitlijsten en de halve boog erboven. Nog net zo als veertig jaar geleden. Het was alsof we gewoon aan konden bellen, waarna zoals vanouds het hoofd van mijn moeder zou verschijnen achter het het raampje terwijl ze het gordijntje met één hand opzij hield.. Het was nog steeds ons huis..

Ik weet en voel dat er wel iets aan het veranderen is, in mijn hoofd. Steeds minder moeite heb ik met het loslaten van het verleden, ondanks dat ik merk dat het verleden naarmate ik ouder word steeds dichterbij komt. Maar steeds minder verlang ik terug naar het verleden omdat het heden me zoveel goeds heeft gebracht. Ik, wij leven in hetzelfde tijdperk en niets gaat echt voorbij. Als ik zo nu en dan toch word overvallen door een nostalgisch gevoel, koester ik dat als een geschenk omdat ik dankbaar ben dat het verleden me niet bedrukt, ondanks de zware tijden die het ook heeft gekend.

Het gaat goed zoals het gaat..

Het verleden dichtbij
de toekomst al geweest
de tijd is

altijd

Nu

(eerder geplaatst 25 juli 2005 op dezonzijde.web-log.nl)